Skarżący zarzucił radcy prawnemu, wyznaczonemu jako jego pełnomocnik z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie cywilnej, że nienależycie wypełnił swoje obowiązki, albowiem nie przyjechał do niego do Aresztu Śledczego w W. celem omówienia sprawy oraz nie sporządził skargi kasacyjnej.
W trakcie czynności sprawdzających ustalono, że radca prawny w dniu 18 sierpnia otrzymał pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego, a w dniu 19 sierpnia jego pełnomocnik substytucyjny zapoznał się z aktami sprawy w sądzie. Tego samego dnia radca prawny skierował do Skarżącego pismo z informacją, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływa z dniem 26 sierpnia, a także z prośbą o pilny kontakt w celu przedstawienia instrukcji w tym zakresie oraz ewentualnie o podanie informacji mogących być pomocnymi w sprawie. Do dnia 26 sierpnia Skarżący nie podjął próby kontaktu, pomimo że pismo radcy prawnego odebrał 22 sierpnia. Po analizie akt sprawy radca prawny uznał, iż brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i w dniu 26 sierpnia sporządził opinię prawną w tym przedmiocie. Opinia ta została przesłana sądowi i Skarżącemu. W dniu 28 sierpnia radca prawny otrzymał pismo Skarżącego z dnia 25 sierpnia z prośbą o spotkanie z zastrzeżeniem, aby do czasu spotkania nie podejmować żadnych działań oraz z oświadczeniem, że Skarżący oczekuje sporządzenia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 29 sierpnia radca prawny poinformował Skarżącego, że skarga kasacyjna nie może zostać złożona.
Przeprowadzone postępowanie sprawdzające i zebrane w jego toku dane nie dały podstaw do stwierdzenia, że radca prawny dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu obowiązków, określonych w ustawie o radcach prawnych lub w Kodeksie Etyki Radcy Prawnego.
Niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu radca prawny podjął niezbędne akty staranności, a mianowicie zapoznał się (przez swojego pełnomocnika substytucyjnego) z aktami sprawy w sądzie oraz sporządził i wysłał pismo do skarżącego, w którym informował go o terminie do wniesienia skargi i prosił o kontakt. Następnie, radca prawny ustalił stan faktyczny sprawy, przeanalizował stan prawny i sporządził pisemną opinię prawną o niecelowości wnoszenia skargi kasacyjnej. Opinia prawna została wysłana listami poleconymi sądowi i Skarżącemu. Wszystkie ww. czynności zostały dokonane w okresie 8 dni, co uzasadnia tezę, iż radca prawny w sposób prawidłowy i rzetelny wypełnił obowiązki określone w art. 118 § 5 Kodeksu postępowania cywilnego.
Okoliczność, iż sąd ustanawia dla strony pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie cywilnej nie oznacza, że wyznaczony pełnomocnik ma obowiązek taką skargę sporządzić.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, do sporządzenia której uprawniony jest wyłącznie adwokat lub radca prawny. Przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu skargi kasacyjnej ma zapewnić wysoki merytoryczny poziom tego środka ochrony prawnej, a także zapobiec sytuacjom, w których skargi kasacyjne są wnoszone bezpodstawnie. W uchwale Sądu Najwyższego (w składzie 7 sędziów) z dnia 21.09.2000 r., sygn. akt III CZP 14/00, stwierdzono, że adwokat ustanowiony dla strony przez sąd może odmówić sporządzenia kasacji (skargi kasacyjnej), jeżeli byłaby ona niedopuszczalna lub oczywiście bezzasadna. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest także obecne brzmienie art. 118 § 5 kpc, który przewiduje określone obowiązki dla adwokata lub radcy prawnego w sytuacji, gdy nie stwierdzi on podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. A zatem, radca prawny ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla osoby ubiegającej się o wniesienie skargi kasacyjnej może odmówić jej sporządzenia, jeśli – wedle jego najlepszej wiedzy – nie znajduje ku temu przesłanek. W przedmiotowej sprawie taka właśnie sytuacja miała miejsce, co potwierdza obszerna i profesjonalnie sporządzona przez radcę prawnego opinia prawna o niecelowości wnoszenia skargi kasacyjnej.
Chybiony jest także zarzut Skarżącego, że radca prawny nie spotkał się z nim w Areszcie Śledczym w W. Wolę takiego spotkania Skarżący wyraził w piśmie, które radca prawny otrzymał już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz po złożeniu przez niego w sądzie opinii prawnej o niecelowości wnoszenia skargi. Spotkanie było już wówczas całkowicie bezcelowe. Nie sposób także czynić radcy prawnemu zarzutu, że sam z własnej inicjatywy nie wybrał się do Aresztu Śledczego w W. mając na uwadze, że prowadzi on kancelarię w Szczecinie, osobisty kontakt ze skarżącym nie był niezbędny, a radca prawny miał zaledwie 8 dni na wykonanie szeregu czynności związanych ze sprawą. Za całkowicie wystarczające w omawianym stanie faktycznym uznać należy wysłanie przez radcę prawnego pisma do skarżącego z dnia 19 sierpnia.
Z powyższych względów Rzecznik Dyscyplinarny wydał postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia w przedmiotowej sprawie, a Okręgowy Sąd Dyscyplinarny po rozpoznaniu odwołania Skarżącego utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
