Ach, wakacje… Niby błogo, niby radośnie, niby… Ale terminy biegną, sąd nie poczeka, klienci i tak dzwonią (bo mogą, nieprawdaż?). Kto by się tam przejmował Mecenasem… Powroty z wakacji znajdują swój wyraz także na salach rozpraw. Oto kilka z takich sytuacji:
Wyjazdy turystyczne kończą się coraz częściej na sali sądowej – a to samolot się spóźnił, a to wypadek na plaży, a to hotel nie taki… Tak też było w tym przypadku. Powód pozwał organizatora turystyki, gdyż w czasie tygodniowego wyjazdu musiał trzykrotnie zmieniać pokój hotelowy. Przyczyny były od powoda całkowicie niezależne – za pierwszym razem w łazience nie było ciepłej wody; za drugim – nie działała klimatyzacja; za trzecim – na balkonie, wprawdzie z widokiem na morze, zagnieździł się rój os i uwił sobie tam nową siedzibę.
Powód w czasie przesłuchania narzeka: „Wysokie sądzie, nie mogłem oka zmrużyć. Osy hałasowały całą noc. Tego bzykania nie sposób było znieść!”.
Sędzia przewodniczący, znany bywalec zagranicznych kurortów (zwłaszcza w ciepłych krajach), który w czasie swych słonecznych peregrynacji niejedno już widział i niejedno przeżył, zakrzyknął wyraźnie zniecierpliwiony: „Panie! Pan jesteś jedynym znanym mi przypadkiem dorosłego mężczyzny, któremu na all inclusive przeszkadzało bzykanie!”. Nie oszukujmy się – 14 dni „awizowych” na wakacje, to jednak za krótko. Powroty do pracy bywają ciężkie – od razu wpada się w wir codziennej walki. Nie jest niczym nadzwyczajnym, że czasami nie zdąży się z „dobrym” pismem w terminie i trzeba posiłkować się pomocą z zewnątrz. Później – no cóż – godzina wstydu i jakiś wyrok się dostanie. Tak też było w tym przypadku: – Panie mecenasie, sam pan to wymyślił? – pytania zdziwiony sędzia sprawozdawca.
– Wysoki sądzie… nie… czyli jednak to widać… – odpowiada skruszony pełnomocnik.
– Ale co widać? – dopytuje sędzia przewodniczący.
– No… jakby to powiedzieć… tę sztuczną inteligencję – wymamrotał pełnomocnik. Tuż po wakacjach palestranci średniej wielkości powiatowego miasta, będącego siedzibą Sądu Rejonowego, dowiedzieli się o nagłej śmierci kolegi adwokata w czasie urlopu. Wielce się tym strapili, gdyż był on powszechnie szanowany i lubiany. Nikogo nie zdziwiło, że na pogrzeb przybyli liczni żałobnicy. W czasie inhumacji usłyszeć można było następującą wymianę zdań: A: Dużo ludzi przyszło. Chyba go lubili? B: Nie, to jego dłużnicy. A: Ale jak to, dłużnicy? B: Wojtek zazwyczaj brał pieniądze po sprawie. Skoro go zabrakło, to przyszli sprawdzić, czy i z kim z rodziny będą się musieli rozliczyć. A: Wynagrodzenie po sprawie! Karygodne, karygodne…
Ku pamięci przyszłych pokoleń szczecińskich prawników zapamiętał, zebrał i zapisał
Mecenas Jan Maria Togowy
O autorze
W działach: In Gremio 186