Stany przejściowe

Przejściowe pory roku są fatalne. A nie da się ukryć, że jakiś czas temu niespodziewanie wybuchła jesień. Podstępnie wdarła się do naszego życia, początkowo mamiąc słońcem i złocieniem liści, by wreszcie pokazać swoje prawdziwe, brutalne oblicze. Nie wiem jak Ty, Czytelniku, ale na mnie październikowe zimno, połączone z zacinającym deszczem i zrywającym parasol porywem wiatru działa przygnębiająco do szpiku kory mózgowej. Paraliżuje chęć życia, osłabia układ nerwowy bardziej od immunologicznego, do tego stopnia, że nawet poranne serie pompek i przysiadów poczekać muszą do pierwszych powiewów wiosny. Jeśli jest coś gorszego od zimna październikowego, to tylko te listopadowe, grudniowe, styczniowe i…

Z drugiej strony, depresja na tym etapie roku jest rzeczą tak powszechną, że może nie warto zaprzątać nią przesadnie myśli. Są przecież tematy dalece bardziej nośne i doniosłe. Weźmy za przykład choćby panów Prezydenta, Premiera (nie zapominając o Ministrze Sprawiedliwości), ze wszech miar bardziej godnych, aby od nich zaczynać słowne dywagacje o świecie. I byłaby w tym zapewne spora dawka racji, gdyby nie jeden szkopuł. To przecież politycy, a politycy mają jedną przewagę nad jesienią, potrafią częstokroć doprowadzić obywateli do depresji większej, aniżeli jest to uczynić jesienna słota. 

I to niezależnie od pory roku. 

Nie pozostaje więc nic innego, jak wsłuchać w uderzenia kropel deszczu o parapet i zawodzenie wiatru, ciało ogrzewając elektrycznym kocykiem, a umysł, lampką czerwonego pinota noira. I oddać depresyjnym refleksjom na temat życia i całej reszty…

Pomimo tego że prognoza pogody sugeruje nadejście wyżu i okruchy słońca nad Szczecinem i Ińskiem, depresja wwierca się w ciało coraz mocniej. Powiewom optymizmu nie sprzyja nic, a na pewno nie informacje o kolejnych atakach młodocianych, czy wręcz małoletnich nożowników w polskich szkołach. To w rzeczy samej sytuacja dość spektakularna, że w naszym kraju pojawiają się akty agresji, których tła nie sposób przypisać przybyszom z Ukrainy, czy innych krańców świata. O tym, że nóż jest narzędziem niebezpiecznym, nie musi przekonywać tylko i wyłącznie bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego. Podobnie zresztą jak toporek, tasak, czy brzytwa – które onegdaj dosyć często gościły w annałach kronik kryminalnych, aby odejść w zapomnienie wraz z zanikaniem domowego uboju. Nóż jednak zawsze wiódł prym we wszelkich rankingach narzędzi ostatecznego rozstrzygania sporów rodzinnych, sąsiedzkich, czy międzyklubowych, nie dając się wyprzedzić nawet tak ubóstwianemu w kraju nad Odrą i Wisłą kijowi bejsbolowemu.

Ataki, z którymi mamy do czynienia, zapewne analizować będą tabuny psychiatrów, psychologów czy też socjologów, szukając tła, przyczyn i motywów. Ku wszakże memu zdziwieniu wszelkie odpowiedzi znalazł już Pan Premier ogłaszając Narodowi, że wszystko to wina Pana Prezydenta, który był nieuprzejmy zawetować ustawę pozwalającą cenzurować treści w Internecie. Być może ta bardziej światła część Narodu dała się uwieść tej retoryce, ja jednak pozostaję tym promilem, który wątpi, nie dowierza i kontestuje. Na drugie imię zresztą dano mi Tomasz, i nie dość, że skłonności miewam do niewierności, to wiara w prawdy objawione jest u mnie znikoma.

Agresja wśród dzieci i młodzieży to niewątpliwie powód do obaw. Ale polityk głoszący tak absurdalne treści kompromituje się jako osoba nadzorująca pracę rządu i odpowiedzialna za bezpieczeństwo Państwa, próbując przekonać, że jedno prezydenckie weto potrafi zblatować młodzieńcze mózgi, na czas nie odcinając ich od propagujących agresję internetowych treści. Tak jak ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii odcina dzieciaki od narkotyków, a ta, o przeciwdziałaniu alkoholizmowi zamyka furtkę do raczenia gardeł wysoko- i niskoprocentowymi trunkami.

W zakresie wychowania dzieci i młodzieży jestem li tylko wybitnym teoretykiem. Takim wszakże, który pomimo braku własnego potomstwa (przynajmniej takim, o którym mi jest wiadomo), dziesiątki godzin miesięcznie spędza właśnie z dziećmi i młodzieżą podczas prowadzonych zajęć edukacyjnych. Rozpiętość wiekowa uczestników od przedszkolaka do studenta każe mi szukać coraz to innych sposobów dotarcia do nich. Za każdym razem różnego, bo wiele zależy nie tylko od wieku, ale miejscowości lub pochodzenia. Jest jednak coś, co łączy nieomal wszystkich – a mianowicie to, że ich życie toczy się w dwóch wymiarach: rzeczywistym i tym, być może ważniejszym – wirtualnym. I o ile kiedyś dziecko wracało po szkole do domu, zostawiając świat rówieśniczy kilka przecznic dalej, to teraz ten świat dociera do niego niczym wstrząsy wtórne. Ktoś mógłby stwierdzić, że przecież dziecko może wyłączyć Internet. Szczęśliwy ten, który to uczyni, bo większość chwilę później pozbawi się dostępu do konta, librusa i pakietu informacji niezbędnych do wypełniania szkolnych zadań.

Jeśli więc komukolwiek zależy na tym, jak kolejne pokolenia wychowywać, sam powinien oddać się refleksji, czy polityczna agresja nie jest tym, co może wyobraźnię także tych młodych zapalać przekonaniem, że w ten sposób rozwiązują problemy. A od słów do noża droga bywa bardzo krótka. O ile oczywiście lobby wolnościowe nie przeforsuje powszechniejszego dostępu do broni palnej. Z nadzieją, że równocześnie zapewnią wykrywacze metalu i kontrole osobiste uczniów w szkołach.

Na szczęście polityczny klincz sprzyja póki co tylko agresywnym słownym przepychankom. 

Jeśli coś zatem może mnie jako Polaka prowadzić do stanów depresji wykraczającej ponad tę związaną z jesienną aurą, to właśnie tego rodzaju prymitywna walka polityczna. Dodam, walka z każdej strony, a której my jesteśmy zakładnikami. Przy której sparing pana Nawrockiego z byłym mistrzem świata w boksie, a obecnie mistrzem świata w dobroczynności, Manym Pacquiao jawi się być wydarzeniem pełnym wdzięku i klasy. I pewnie byłbym pierwszą osobą, która zachwyca się sprawnością Karola Nawrockiego na ringu, gdyby podobną wykazał się choćby przy wręczaniu nominacji sędziowskich dla asesorów. I na wielu innych płaszczyznach, na których potrzeba rozwagi, dialogu i kompromisu.

Niestety, pojęcia te, do których zresztą sam próbuję z uporem maniaka namawiać podsądnych w prowadzonych postępowaniach, stały się w rękach polityków wyłącznie wyświechtanymi frazesami i z każdym dniem nabieram coraz większego przekonania, że tak naprawdę największym i jedynym powodem depresji jest fakt zamieszkiwania w tak zarządzanym kraju. 

Bo teraz atakują małoletni nożownicy. Obawiam się jednak, że dzielą nas krótkie chwile, kiedy ktoś zechce pójść w ślady niejakiego Eligiusza Niewiadomskiego. Nieważne, czy wierząc w wieczną po sobie pamięć czy w to, że w ten sposób uzdrawia Polskę i Naród.

I zanim postawię KROPKĘ, dla odmiany przytoczę odnaleziony cytat, który tłumaczy najlepiej jak można potrzebę mojej emigracji:

„Depresja kwestionuje więź między tobą a światem – nie tylko nie czujesz się tu już jak w domu, ale i rozumiesz, że nie ma czegoś takiego jak dom, jak bezpieczne miejsce.”

Eva Meijer
(Granice mojego języka. Esej o depresji)

KROPKA

O autorze

Arkadiusz Krupa

sędzia Sądu Rejonowego w Łobzie, autor „Ślepym Okiem Temidy”

W działach: In Gremio 186

Przewijanie do góry