Czy adwokat przed sądem dyscyplinarnym staje się nagle trudnym klientem dla samego siebie?

O tajnikach pracy Sądu Dyscyplinarnego, zmieniających się przez lata przewinieniach, adwokackich sposobach na obronę i granicach koleżeństwa rozmawiamy z adw. Joanną Szałańską, Prezesem Sądu Dyscyplinarnego Szczecińskiej Izby Adwokackiej.

In Gremio: Pani Prezes, sąd dyscyplinarny większości kojarzy się z surową togą, powagą i rozstrzyganiem ludzkich dramatów. A jak to wygląda od kuchni w szczecińskiej izbie? Czy adwokaci, eksperci od kłótni i sporów, bywają grzeczni przed własnym sądem, czy jednak potrafi ą zaskoczyć fantazją na sali rozpraw?

Adw. Joanna Szałańska: Wydaje mi się, że nasz sąd koleżeński nie kojarzy się z surowością i posągową powagą, choć rzeczywiście stykamy się z ludzkimi dramatami. Skarżący oczekują od nas, sędziów dyscyplinarnych, przykładnego ukarania adwokata, który dopuścił się, w ich mniemaniu, przewinienia dyscyplinarnego. Czasem domagają się sankcji nieprzewidzianej w katalogu kar. My zaś zachowując wymaganą powagę (myślę, że sędziowie podzielą moją opinię) nie czujemy się „Katonami” i staramy się ważyć racje obu stron. Pamiętamy przy tym, że nad nami jest Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury.

Koleżanki i koledzy stając jako obwinieni przed sądem prezentują różne postawy i stosują różne taktyki obrończe. Bywa prawdą, że adwokat jest najgorszym klientem dla samego siebie, co może wynikać z charakteru i niechęci obiektywnego spojrzenia na swoje zachowanie, uderzenia się w pierś i przyjęcia odpowiedzialności. W takich przypadkach zaczyna się gra z sądem obliczona na zwłokę z nadzieją na przedawnienie. Obwiniony czasem jak ognia unika kontaktu z sądem, nie odbiera korespondencji. Jednak w większości przypadków nasze koleżanki i koledzy potrafi ą zachować się „grzecznie” i z godnością przyjąć wymierzoną karę.

Jubileusz 75-lecia to doskonały moment na statystyczno-humorystyczne podsumowania. Czy przez te lata zmienił się „profi l grzechu głównego” szczecińskiego adwokata? Z jakimi najdziwniejszymi albo najbardziej zaskakującymi przewinieniami dyscyplinarnymi przyszło się pani zmierzyć?

Z perspektywy czasu zauważam, że dawniej dominowały skargi wynikające z działalności zawodowej adwokatów na linii: adwokat-sądy, inne organy, klienci, przeciwnicy procesowi. Od kilku lat, odnotowuję to z niepokojem, coraz częściej koleżanki i koledzy angażują Rzecznika Dyscyplinarnego, a później Sąd Dyscyplinarny z powodu nieuporządkowanego życia osobistego, rodzinnego. Dla mnie najbardziej szokująca była sprawa adwokata, który nie płacił czynszu za wynajęte mieszkanie, a gdy je już opuścił, właściciel stwierdził, że zostało ono poważnie zdewastowane!

W organach dyscyplinarnych ważą się losy koleżeńskie i etos zawodowy. Jak zachować obiektywizm i surowość sędziego, kiedy na ławie obwinionych staje dobry znajomy, z którym wczoraj pisało się apelację albo piło kawę w kuluarach?

Jesteśmy sądem koleżeńskim, choć niektórzy niezadowoleni z rozstrzygnięcia twierdzą, że kolesiowskim, zatem siłą rzeczy każdy sędzia może trafić na sprawę przeciwko komuś, z kim się przyjaźni lub kogo darzy niechęcią. Jeśli sędzia czuje się niekomfortowo i ma obawę, że taki osobisty stosunek mógłby wpłynąć na jego bezstronność, ma możliwość wyłączenia się od orzekania.

Gdyby miała pani stworzyć przewrotny „poradnik przetrwania dla młodego adwokata”, to jakie jedno złote przykazanie dyscyplinarne wpisałaby pani na pierwszym miejscu, żeby nigdy nie musiał on spotkać sędziego dyscyplinarnego?

W moim przewrotnym „Poradniku przetrwania dla młodego adwokata” musiałaby znaleźć się złota rada spopularyzowana przez profesora Władysława Bartoszewskiego: „Jak nie wiesz, jak się zachować, zachowaj się przyzwoicie.” Zastosowanie się do tej rady według mnie pozwoli uniknąć wielu przykrych zdarzeń w życiu, w tym postępowania dyscyplinarnego. Dobrze jest też być świadomym, co jest uznawane za przewinienie dyscyplinarne, zatem lektura Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu jest obowiązkowa raz na jakiś czas.

I na koniec: czego życzy pani szczecińskiej palestrze na 75. urodziny? Czy marzeniem Prezesa Sądu Dyscyplinarnego jest izba tak idealna, że sąd dyscyplinarny musiałby ogłosić bezterminowy urlop z powodu braku pracy?

Szczecińskiej palestrze z okazji jubileuszu 75-lecia wypada życzyć kolejnych 75 lat. Będąc realistką wiem, że bez upadków nie ma wzlotów i dlatego myślę, że marzenie o idealnej izbie, w której sąd dyscyplinarny byłby zbędny, pozostanie pobożnym życzeniem. Niemniej pozwólmy sobie marzyć, że któregoś dnia wszystkie koleżanki i koledzy wkroczą na ścieżkę doskonałości.

O autorze

W działach: In Gremio 185

Przewijanie do góry