Zostałem adwokatem, bo…

Za każdą togą z zielonym żabotem kryje się inna historia. Jedni wiedzieli od początku, inni długo szukali swojej drogi. Jednych przyciągnęła niezależność, innych możliwość pomagania ludziom, fascynacja salą sądową i sztuką argumentacji czy przykład starszych kolegów. Byli też tacy, którzy do adwokatury trafili trochę „mimo wszystko”, by z czasem odkryć, że właśnie tutaj jest ich miejsce. Co sprawiło, że wybrali adwokaturę? Z okazji Jubileuszu 75-lecia Szczecińskiej Izby Adwokackiej zaprosiliśmy adwokatów do osobistej podróży wstecz i odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego zostałem adwokatem?”


Adw. Marta Adamek-Donhöffner, wicedziekan ORA w Szczecinie:

Zostałam adwokatem, gdyż zainspirowała mnie swoją postawą najmądrzejsza i najbardziej pracowita Kobieta-Adwokat, jaką znam. Od Niej dowiedziałam się, że to zawód, który daje pełną niezależność i możliwość codziennej pracy w dynamicznych i ciekawych warunkach.


Adw. Piotr Mazuro, wicedziekan ORA w Szczecinie:

Zostałem adwokatem, bo życie często przynosi historie nieoczywiste. Jestem synem rolnika, wychowałem się na wsi. Moi rodzice bardzo dużo poświęcili, żeby wykształcić wszystkie dzieci. Jestem im za to bardzo wdzięczny. Po aplikacji sędziowskiej i zdanym egzaminie stanąłem przed dylematem, czy zostać sędzią, czy pójść inną drogą… Impuls do podjęcia decyzji przyszedł z nieoczekiwanej strony. Ciocia mojej żony w prezencie po egzaminie sędziowskim przyniosła mi tabliczkę, na której było napisane: „Nie będziesz sądził bliźniego swego”. Mam ją do dzisiaj. I wtedy zrozumiałem, że bliżej mi do usprawiedliwiania drugiego człowieka niż do jego oceniania. Po tych prawie 20 latach mogę powiedzieć, że nie żałuję tej decyzji.


Adw. Magdalena Muranowicz:

Decyzję o tym, żeby zostać adwokatem podjęłam dopiero na piątym roku studiów i to gdzieś pod koniec, jak już zbliżał się dzień obrony pracy magisterskiej, a terminy goniły. Długo szukałam pomysłu na siebie, pamiętam, że koncepcja mi się zmieniała w zasadzie co tydzień. Dość szybko odrzuciłam aplikacje sędziowską i prokuratorską z racji tego, że nigdy nie czułam się kompetentna, żeby oceniać ludzi – wydawać wyroki czy oskarżać, i z upływem lat tylko mi się ten „brak” kompetencji nasilił. Zawód adwokata kojarzył mi się z wolnością, niezależnością, obroną podstawowych praw i wolności i taką możliwością robienia czegoś wartościowego, czegoś co ma sens. I tak jest. Nie wyobrażam sobie robić czegoś innego. I przy tym cały czas widzę przestrzeń do takiej działalności społecznej. Co mnie absolutnie zaskoczyło – nie miałam świadomości, jak bardzo jest to praca obciążająca psychicznie i że adwokat często musi być i psychologiem dla swojego klienta i zawodowo funkcjonować niczym rekin biznesu. Nie miałam świadomości, że jako mama małego brzdąca, który mi nagle zachoruje, nie będę miała możliwości wykonania telefonu do sądu z prośbą o zmianę terminu, bo się po pierwsze nie dodzwonię, a po drugie jeśli się dodzwonię, to nikt tego nie uwzględni; tylko będę musiała ogarniać w nocy zastępstwo na poranną rozprawę, bladym świtem zawozić akta (to akurat wiem, że w tym doświadczeniu niestety nie jestem osamotniona) jednocześnie umawiając wizytę u lekarza. Na szczęście ten brzdąc jest już nastolatkiem i powtarza z dumą, że mama ma pracę, która „wymaga używania więcej niż kilku komórek w mózgu”. Każdy kto ma nastolatka w domu doceni wagę tego komplementu.


Adw. Andrzej Zajda:

Pytanie nie jest pozbawione smugi czasu. Adwokatem zostałem w 1981 roku, a więc mam napisać o podjętym postanowieniu sprzed 45 lat. Odpowiem na nie słowami nieżyjącego już kolumbijskiego powieściopisarza Gabriela Marqueza:,,życie to nie to, co ktoś przeżył, lecz to, co zapamiętał, i jak to pamięta opowiadając.”

Nie żałuję ani godzin spędzonych na wieczornych rozmowach z klientami w kancelarii, ani też czasu wyczekiwania na korytarzach sądowych na wywołanie sprawy. Nie wspominam źle wyjazdów poza Szczecin, by na drzwiach tamtejszych sądów przeczytać informację: „sprawy zdjęte z wokandy z powodu choroby sędziego”. Adwokatura, którą wybrałem, może była, jak się potocznie mówiło, „kratkowa”, ale za to pełna szacunku, empatii, o dużym prestiżu społecznym i zawodowym.

Zespół w Świnoujściu, gdzie po raz pierwszy przyjąłem sprawę karną do obrony, to miejsce stworzone przez Jankę i Edwarda Rozwałków. Doskonałość sama w sobie, gdzie szacunek dla Palestry nie był wymuszany postępowaniami dyscyplinarnymi.

Realizowałem i realizuję nadal od tamtych lat powołanie, dbając nie o pozycję materialną, ale o wiedzę, umiejętności komunikacyjne z klientami, siłę przekonywania i argumentacji w sporach z sądem i prokuraturą.

Spełniałem swoją zawodową misję zawsze z osobami przez duże „O”, mając pewność, że jesteśmy adwokacką społecznością i jednością.

Dlatego wybrałem Adwokaturę, bo te wartości były i są mi bliskie i mam świadomość do dzisiaj, że mogę je kultywować, pamiętając, że „toga to nie kaprys”.


Adw. Marek Mikołajczyk:

Zostałem adwokatem, bo… wybór kierunku studiów – prawo- był wyborem przez eliminację czego nie chcę studiować. A potem aplikacja sądowa ukazała oblicze sądownictwa epoki późnego Gierka. Upartyjnienie wymiaru sprawiedliwości, postępująca pauperyzacja całego wymiaru sprawiedliwości i fatalne warunki ewentualnej pracy jako sędziego skutecznie zniechęciły mnie do tej aktywności, mimo że miałem przekonanie, iż potrafię sprawiedliwie ogarniać zachowania ludzi i sytuacje, które składały się na ich postępki. To było przekonanie, że potrafię czynić sprawiedliwość. Powinienem być sędzią. Ten niewidzialny gen sprawiedliwego osądu wielokrotnie mocno uwierał mnie w przyszłej pracy adwokata, bo przecież adwokat nie może być sędzią swojego klienta, lecz działać wyłącznie na jego korzyść. Ostatecznie dostrzegłem w sobie taką wrażliwość, która wciągnęła mnie w nieodpartą chęć pomocy tym, którzy konfrontują się z potęgą wymiaru sprawiedliwości. Obserwowałem wybitnych szczecińskich adwokatów tamtej epoki: adw. Łyczywka, adw. Szyka, adw. Burakowskiego, adw. Matlaka, adw. Dońca, adw. Zaniemojskiego, adw. Sadzyńskiego adw. Hatowskiego, adw. Jędrowskiego i wielu, wielu innych, którzy sprawowali tamtą adwokaturę. Podziwiałem ich. Nie mając żadnych prawniczych tradycji rodzinnych porwałem się na aplikację adwokacką. Udało się. Zostałem jednym z trzech aplikantów. I tak w roku 1980 rozpocząłem fantastyczną podróż przez świat Adwokatury.  Świat piękny, wymagający, pełen sukcesów, ale i porażek, świat nadziei, że wielu klientów udało się przeprowadzić przez meandry wymiaru sprawiedliwości. A w środku nadal budzi się zew sędziego. Żeby było sprawiedliwie.


Adw. Jan Markowicz:

Najbardziej mi się ten zawód podobał ze wszystkich zawodów prawniczych, a wykonywałem wcześniej dwa. Byłem prokuratorem, co robiłem z powodzeniem, a z uwagi na to, że były to lata 70 przejście do zawodu adwokackiego nie było proste. Musiałem odbyć 2-letnią karencję po odbyciu służby prokuratorskiej. Problemem było uzyskanie siedziby. Żeby uzyskać wpis, trzeba było być przyjętym do zespołu, uzyskać promesę z tego zespołu i uchwałę rady o wpisaniu do konkretnego zespołu. Zawód ten podobał mi się najbardziej z perspektywy sali 138, gdzie często przesiadywałem jako prokurator prokuratury wojewódzkiej w sprawach gospodarczych. Podobało mi się, jak wykonywali ten zawód adwokaci, ówczesne tuzy palestry: Grzegorz Szyk, Roman Łyczywek, Ryszard Doniec czy Zenon Weinert. Gdy wpisywano mnie na listę adwokatów, to plan rozmieszczenia adwokatów przewidywał bodajże 96 adwokatów w Szczecińskiej Izbie Adwokackiej.


Adw. Dariusz J. Babski:

Zostałem adwokatem, bo umożliwia poznanie Człowieka i niesienie Jemu pomocy.


Adw. Kacper Stukan:

Zostałem adwokatem, bo w tej pracy nie ma nudy. Każdego dnia borykamy się z innymi problemami naszych klientów, a są to często historie, o których nie śniło się scenarzystom najbardziej niewiarygodnych seriali.


Adw. Włodzimierz Łyczywek:

W moim przypadku bardziej właściwsze byłoby określenie, iż zostałem adwokatem „mimo że…”. Maturę zdałem mając 16 lat, a w trakcie szkoły średniej i nawet wcześniej zafascynowany byłem historią, w domu przecież było ponad 20 tysięcy książek u rodziców i czytałem wszystko, co tylko mogłem. Już w 8 klasie poznał się na mnie pan dyrektor, kiedy się okazało, że na każdy temat tak historii starożytnej, jak i nowożytnej wiedziałem wszystko i wobec tego w przypadku braku nauczyciela od historii kilka razy zdarzyło się, że wysyłano mnie do klas niższych, abym przeprowadził lekcję z historii i to dla rówieśników lub też starszych ode mnie.

In Gremio 185 – In Gremio – rys. Arkadiusz Krupa
rys. Arkadiusz Krupa

Chciałem zatem studiować historię, na szczęście ojciec mi to wyperswadował, bo pozycja zawodowa nauczyciela wówczas nie była zbyt szczęśliwa. Poszedłem zatem na prawo. Aplikacje wówczas, aby zostać adwokatem, trzeba było skończyć dwie, zarówno sądową z egzaminem sędziowskim, jak i aplikację adwokacką – to w sumie było prawie 6 lat.

Aplikacji sądowej nie mogłem odbywać etatowo, ponieważ w tamtych czasach nikt na etat sądowy nie przyjąłby syna adwokata, a zatem zdobyłem doświadczenie zawodowe w dużych firmach, nawet na kierowniczych stanowiskach. W trakcie aplikacji sądowej mogłem zaobserwować wielu znacznie starszych ode mnie adwokatów i podziwiać sposób zadawania pytań świadkom czy oskarżonym, a także ich przemówienia końcowe – to mnie przekonało do zawodu adwokata, bo wielu z późniejszych moich kolegów to byli świetni erudyci, doskonale przygotowani nie tylko zawodowo, ale i encyklopedycznie prawnicy.

W tej sytuacji wiedziałem już, że adwokatem zostanę i to nie dlatego, że był nim mój ojciec, ale dlatego, że mi się ten zawód spodobał. Zawód adwokata poza wiedzą prawniczą wymagał sprawności intelektualnej, ogólnej wiedzy życiowej, a przede wszystkim refleksu i samodyscypliny.

Aplikacja adwokacka, a później początki pracy zawodowej to był okres, kiedy wielokrotnie do domu wracałem o godz. 22.00 wieczorem przygotowując sprawy na następny dzień, bądź też przyjmując klientów.

Mówiąc o samodyscyplinie – zachowałem ją do dzisiaj; nigdy nie wolno zostawiać nic na później i wszystko należy przygotowywać metodycznie i jak najszybciej – proszę porównać sobie jak to wygląda dzisiaj w sądach, gdzie sprawa bez biegu pozostaje nawet przez kilka lat.

Trzeba też wykształcić w trakcie wykonywania zawodu systematykę przedkładania akt przez sekretariat kancelarii, tak aby nigdy nie było przypadku, żeby przegapić sytuację istotną dla klienta i cały czas czuwać na wszystkimi sprawami, które się prowadzi. Zawód adwokata wykonuje się indywidualnie – nie ma przełożonego, kierownika, nikogo kto by cokolwiek nakazał, a zatem tym bardziej trzeba wykształcić w sobie systematyczność i pewność tego, że się nie zawiedzie klienta.

O autorze

W działach: In Gremio 185

Przewijanie do góry