In Gremio 182

Święta, święta i po świętach, a prezenty zostały i czas już najwyższy się nimi zająć. Niestety…

Kilka dni temu Minister Sprawiedliwości ogłosił szumnie o podwyżkach stawek dla mediatorów. Nie byłoby w tym nic dziwnego, wszak inicjatywa to zacna i ze wszech miar potrzebna, gdyby nie fakt, że w istocie mediacja w Polsce to inicjatywa, jeśli nie martwa, to co najmniej mało praktyczna. Nie od dzisiaj wiadomo, że gdzie dwóch Polaków, tam poglądów pojawia się kilka, a „sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie”.

Film, literatura i telewizja uczyniły wilkołaka jednym z najbardziej ikonicznych stworzeń w gatunku horroru. Poza kulturą popularną i folklorem, zjawisko likantropii funkcjonowało również jako kategoria prawna w realiach wczesnonowożytnych postępowań sądowych. Należy zaznaczyć, że wbrew utrwalonym wyobrażeniom, oskarżenia o przemianę w wilkołaka nie dotyczyły wyłącznie mężczyzn. 

Zagadnienie wpływu decyzji administracyjnej na rozstrzygnięcie sądu cywilnego należy w doktrynie i orzecznictwie do wysoce kontrowersyjnych. Ustawodawca nie zdecydował się na jego uregulowanie w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Ograniczył się tylko do szczątkowej regulacji, bowiem art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. przewiduje fakultatywne zawieszenie postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniej decyzji organu administracji publicznej. Jednak członkostwo Polski w Unii Europejskiej wymusza konieczność transpozycji do porządku krajowego dyrektyw unijnych, które przewidują w różny sposób uwzględnianie wpływu na sprawy toczące przed sądami powszechnymi decyzji administracyjnych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku postępowania grupowego w sprawach o stwierdzenie stosowania praktyk naruszających ogólne interesy konsumentów. Celem artykułu jest ocena dokonanej transpozycji dyrektywy unijnej do krajowego porządku prawnego w zakresie dotyczącym znaczenia decyzji administracyjnej organu antymonopolowego dla rozstrzygnięcia sprawy we wskazanym rodzaju postępowania grupowego. W artykule zastosowano metodę dogmatyczno-prawną, dokonano analizy tekstu obowiązujących przepisów krajowych i unijnych. 

W czasach, w których odbywałem aplikację adwokacką, moja partnerka, studentka psychologii, poprosiła mnie, abym określił samego siebie – jeśli dobrze pamiętam – dwudziestoma przymiotnikami. W gruncie rzeczy zapytała mnie, dość okrężną drogą, kim jestem albo za kogo się uważam. Zanim podzielę się swoimi przykładowymi odpowiedziami, zachęcam ciebie Czytelniczko, Czytelniku, do odpowiedzenia sobie na to pytanie: kim jesteś, za kogo się uważasz? Dwadzieścia odpowiedzi. Dwadzieścia przymiotników. Dobrze będzie, gdy odpowiedzi zapiszesz, zanim przejdziesz dalej. Udzielenie tych odpowiedzi może mieć ogromne znaczenie dla twojej dalszej percepcji treści, zawartych w tym felietonie.

Z zainteresowaniem przeczytałem w ostatnim noworocznym numerze „In Gremio” dwa niezależne od siebie teksty dotyczące przywracania szacunku dla sądu i rzetelnego obrazu naszej prawniczej społeczności. Mam tutaj na myśli felietony „(Work-)life balance” – brzmi niedorzecznie” Adama Sornka oraz adw. Patrycji Urban-Malady zainspirowany osobą jednego ze szczecińskich sędziów karnych. 

Sędziom i Prokuratorom, w szczególności, a pewnej Pani Sędzi, szczególnie 

Kilka miesięcy temu uczestniczyłem w jednej z tzw. „gorących” rozpraw. Emocje i nerwy udzieliły się nie tylko stronom, lecz także przewodniczącemu składu. Po zakończeniu posiedzenia zawodowy pełnomocnik drugiej strony, wyraźnie wzburzony, wybiegł z sądu razem ze swoim klientem, nie reagując na moje pożegnanie. Mój mandant spojrzał na mnie wymownie, a mi przemknęła myśl, czy nie oczekuje ode mnie podobnego, emocjonalnego zaangażowania w sprawę. A może nawet – empatycznego podejścia do sprawy.