Dariusz Jan Babski

Kiedy możemy mówić, że ktoś popełnił przestępstwo za granicą?

Przepis art. 34 Konstytucji RP zawiera dwa ustępy. Pierwszy ustęp zawiera dwa zdania. Oto one: Obywatelstwo polskie nabywa się przez urodzenie z rodziców będących obywatelami polskimi. Inne przypadki nabycia obywatelstwa polskiego określa ustawa. Nie ma wątpliwości, czego owe zdania dotyczą (nabycia obywatelstwa polskiego) i jakie akty prawne regulują nabycie obywatelstwa (sama Konstytucja oraz ustawa). Takie rozwiązanie kwestii nabycia obywatelstwa jest zgodne z art. 8 ust. 2 Konstytucji, który stanowi, że: Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Inaczej, to znaczy, odsyła wprost do rozwiązań szczegółowych zawartych w ustawach. Zauważyć należy, że ten, kto ma za obojga rodziców obywateli polskich, ten „się” staje obywatelem polskim z mocy prawa, z mocy Konstytucji RP, najwyższego aktu prawnego RP, jak to stanowi art. 8 ust. 1 tego aktu prawnego. 

Art. 3 KPC nakłada na strony i uczestników postępowania obowiązek, m.in. dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania prawdy. Niewywiązanie się przez stronę z tego obowiązku, daje sądowi możliwość (podstawę), w ramach działania art. 230 KPC, do uznania, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, faktów objętych twierdzeniami strony przeciwnej, za przyznane. 

Postawienie znaku pytania dla tezy obejmującej twierdzenie poprzedzające ów znak, może budzić zdziwienie w obliczu skutków, jakie niesie ze sobą wojna. W tym: śmierć wielu istnień, cierpienia fizyczne i psychiczne, stan zagrożenia dla bytu i majątku, niepewność jutra, głód, choroby, zniszczenia w przyrodzie, dezintegracja indywidualna i społeczna, utrata bliskich, chaos, migracja.

Andrzejowi D, Jarosławowi K, sobie samemu

Przepis art. 1 Konstytucji RP jest prosty w swej wymowie: Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli, a jako Państwo, w art. 2 tego samego aktu prawnego, najwyższego aktu prawnego RP, o czym stanowi znowu art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Gdy zaakceptuje się, bez żadnego „ale”, że „prawo rządzi”, jest to prawo, o którym mowa w art. 87 Konstytucji RP, a więc prawo ogłoszone (art. 88 ust. 1 Konstytucji RP), a ci, którzy podważają to prawo, jego moc obowiązywania, wykluczają się sami z kręgu osób, którzy uznają działanie demokratycznych mechanizmów sprawowania przez Naród władzy, o czym stanowi z kolei art. 4 Konstytucji. Kim są więc ci którzy mając, po myśli art. 83 Konstytucji RP, obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej, nie tylko że nie uznają danych rozwiązań, ale wprost nawołują do nieprzestrzegania prawa?… anarchistami? rokoszanami? W naszej ocenie, tak. Anarchistami i rokoszanami. 

Przyczynek do rozważań w przedmiocie możliwości czynienia na podstawie jednego dowodu prawdziwych ustaleń faktycznych

Jak przypuszczam, każdy kto jest w Polsce prawnikiem, a zajmuje się prawem karnym, pojęcie „znaczna ilość” jak i „wypadek mniejszej wagi” odnosi do ustawy z 29.7.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Bo pojęcia te właśnie w tej ustawie funkcjonują i determinują podwyższenie lub obniżenie odpowiedzialność karnej w odniesieniu do typu podstawowego czynu zabronionego.

Art. 168a KPK stanowi, że: Dowodu nie można uznać za niedopuszczalny wyłącznie na tej podstawie, że został uzyskany z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego, o którym mowa w art. 1 § 1 Kodeksu karnego, chyba że dowód został uzyskany w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza publicznego obowiązków służbowych, w wyniku: zabójstwa, umyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu lub pozbawienia wolności.

Na kilka dni przed wyjazdem do Paryża, otrzymałem list od Magdaleny S., w którym poprosiła mnie o wyjaśnienie, na kanwie przedstawionego stanu faktycznego, czy to możliwe, że ma obowiązek, a tak twierdzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w wydanej decyzji, dokonać zapłaty na rzecz Skarbu Państwa, [Więcej…] Przyrodzona godność człowieka